BREAK DANCE THE FREAKS
|
|
|
|
Strona poświęcona tańcu
BREAK DANCE z użyciem zdjęć ekipy THE FREAKS |
|
Breakdance – rodzaj tańca,
wymagający dobrych predyspozycji fizycznych, kondycji oraz wysokiego poczucia
rytmu. Osoba tańcząca breakdance to b-boy
(mężczyzna) lub b-girl (kobieta). Nazwa ta powstała od słowa
"beat boy", "bronx boy",
"break boy" określającego człowieka tańczącego do beatu (rytmu). Taniec ten narodził się w 1969 roku w Bronksie,
dzielnicy Nowego Jorku. Polega on na wykonywaniu
ewolucji połączonych z czystym rytmicznym tańcem a wszystko to płynnie
wykonane do muzyki. Foundations Moves (podstawowe
ruchy):
Toprock – czyli właściwe, dynamiczne kroki taneczne łączone z
gestykulacją, tworzące wrażenie "mowy ciałem". Wstęp do każdej
figury. Aby dobrze wykonywać top-rock, trzeba przede wszystkim umieć
improwizować i mieć wyczucie rytmu. Rodzaje toprocka:
Power moves – Figury
rotacyjne. Najważniejsze, kluczowe ruchy w tańcu breakdance,
które od początku jego istnienia są najbardziej wyrazistą, reprezentacyjną i
efektowną częścią. Wymagają one jednak dużej sprawności fizycznej ze względu
na ich wysoce akrobatyczny charakter, wymagają jednocześnie siły, gibkości,
kondycji, poczucia ciała w przestrzeni oraz zaangażowania i szczególnie
umiejętności samoasekuracji. Główne powery to:
Freeze – figura statyczna, polegająca na "zastygnięciu"
w konkretnej pozycji na kilka sekund:
Footwork – kroki taneczne, wykonywane z pozycji
przysiadu podpartego. Mogą służyć jako łącznik między głównymi elementami (toprock, power, freeze), wstęp, wypełniacz lub dodatek – wszystko zależy
od inwencji i improwizacji tancerza. Rodzaje footworków :
Rywalizacja:
Nieodłącznym
elementem kultury breakdance są specyficzne formy
rywalizacji w tym tańcu. Obok klasycznego pokazu solowego, lub grupowego
ocenianego przez sędziów istnieją jeszcze: Bitwa Określana
też jako "batelka" (od ang. battle),
lub "kontest". Naprzeciw siebie stają dwaj tancerze, lub dwie grupy
i starają się nawzajem "pokonać" w wykonywanych trikach. Liczy się
zarówno technika jak i wyczucie rytmu. Przeciwnicy często wchodzą ze sobą w
specyficzną interakcję gestów – ruchami ciała, rąk i twarzy okazują sobie
nawzajem wyższość, prześmiewczość, lekceważenie, a
w skrajnych przypadkach nawet pogardę i gesty obraźliwe, jednak najważniejsza
zasada bitwy brzmi: nie wolno dotknąć przeciwnika. Bitwę może oceniać sędzia
lub publiczność. Często wygrana nie zależy od rzeczywistych umiejętności,
lecz od odpowiedniego zaprezentowania się i improwizacji, a co za tym idzie
zdobycia sympatii publiki/sędziów. Kółeczko Jest to
bardziej forma tanecznego wyładowania niż rywalizacji. Tancerze tworzą kółko
a na jego środek wychodzi każdy kto chce wyjść i
prezentować swoje umiejętności. Jeśli ktoś czuje się w kółeczku dość pewnie
może wybrać sobie przeciwnika i gestami dać mu do zrozumienia, że chce bitwy,
wtedy pozostali tancerze zamieniają się w publiczność która
bitwę ocenia. Muzyka:
Tak naprawdę dobór muzyki to sprawa indywidualna dla każdego
tancerza, standardowo jednak tańczy się do muzyki elektronicznej (breakbeat, electro),
lub funkowej (funk, disco).
Początki:
Początkowo
taniec składał się z Top Rocka, Headspeeda i Footworka. Dopiero na początku lat 90. zaczęto
wplątywać coraz bardziej skomplikowane figury, często zaczerpnięte z
gimnastyki akrobatycznej. <koniec> |